Toen ik jou de eetzaal van 't huis zo binnenschuiven zag

Met die witte anjer en je stok en met die lieve lach


Werd 't mij opeens te machtig, ook al ben ik drieentachtig

Ik dacht meteen: Dit wordt mijn dag en ook mijn nacht

Wanneer het mag



Want, wanneer je al op jaren bent gekomen krijg je haast

En dan denk je: 'Nu of nooit', want anders grijp je er weer naast

En je partner, ook op jaren, hoef je dat niet te verklaren

Want 't leven heeft de sterveling al vaak genoeg verbaasd



En zo ben ik dus verliefd geworden, voor de laatste keer

En dat ga ik zeker niet verprutsen, op mijn woord van eer

En ik zeg oprecht, waarachtig, ook al ben ik drieentachtig

Heel m'n toekomst zal ik aan jou geven, maar... 't is niet veel meer

Комментарии